Snoopy – ontvoering door buitenaardse wezens

Twee jaar geleden adopteerden wij de toenmalig zevenjarige Snoopy. Zijn achtergrond is vaag, maar duidelijk was wel dat hij niet veel gewend was. Hij kende geen trucjes of commando’s, een bal was maar iets vreemd en spelen? Daar deed hij niet aan mee. Ik ben er ook redelijk zeker van dat hij op één van onze eerste wandelingen in ‘t Stad voor het eerst een tram heeft gezien, want zijn uitdrukking sprak boekdelen. Zo’n lang gevaarte! Daar kwam maar geen eind aan! Een stadshond was hij dus niet.

"Puppy’s die zomaar op hem springen. Grof, vindt hij dat. Onbeleefd. Ongevraagd."

Door zijn adoptie kwam Snoopy plots in een hele nieuwe wereld terecht. Voor hem moet het een beetje aangevoeld hebben als een ontvoering door buitenaardse wezens: een andere omgeving, andere manier van communiceren, andere voeding, enz. Hij heeft op korte tijd héél veel moeten bijleren. En dat terwijl hij de puppy-leeftijd al ver gepasseerd was.

Ondertussen heeft hij het plezier van snoepjes ontdekt en traint hij heel graag. Ook neemt hij de tram alsof hij dat altijd al gedaan heeft. Maar buiten, goh ja, daar blijft het toch wel erg druk. Zo’n drukte, dat hoeft voor Snoopy toch allemaal niet. Vreemde mensen die aan zijn oren willen frutselen, vreemde honden die sociaal willen doen en – nog veel erger – puppy’s die zomaar op hem springen. Grof, vindt hij dat. Onbeleefd. Ongevraagd.

"Als ik aan andere hondenwandelaars vraag om een beetje afstand te houden, krijg ik als reactie dat het niet hun fout is dat mijn hond slecht opgevoed is."

Daarom is een visueel signaal op afstand een fantastisch idee. Zolang Snoopy in zijn eigen persoonlijke bubbel kan rondlopen, voelt hij zich redelijk veilig. Hopelijk worden het gele lintje en de bandana algemeen bekend, en veel meer geaccepteerd en begrepen, want er is nog veel onwetendheid. 

Soms, als ik aan andere hondenwandelaars vraag om een beetje afstand te houden, krijg ik als reactie dat het niet hun fout is dat mijn hond slecht opgevoed is.  Dan is er nog de vloek van de rollijn, die overenthousiaste honden veel speelruimte geeft. “Het is ok”, zeggen ze dan, “hij is vriendelijk”. 

"Dankzij meer bekendheid van de gele lintjes kunnen we allemaal vriendelijker en stress-vrij samenleven."

Ook hondenliefhebbers kunnen wel eens te ver gaan: zelfs als ik hun aanspreek en expliciet vraag om mijn hond niet aan te raken, kunnen ze niet geloven dat “zo’n klein schatje” dat niet graag zou hebben. “Het is ok”, zeggen ze dan, “alle honden hebben mij graag”.

Het initiatief van Monsieur Gustave rond sensibilisering van gedragskennis is daarom uiterst belangrijk. En dankzij meer bekendheid van de gele lintjes kunnen we allemaal vriendelijker en stress-vrij samenleven.

Monsieur Gustave heeft een toekomst voor ogen met enkel nog lege asielen.