Nala

Sarina

7 oktober 2019

Hoi iedereen, wij zijn Sarina & Ricardo, en samen hebben we onze lieve schattebout Nala. Zij is een Engelse cocker spaniël van bijna 4 jaar en we houden van haar met heel ons hart.

Waarom wilden wij ons FluOH-verhaal delen met jullie? Simpel: iedereen ziet Nala als een super lief hondje (en dat is ze ook voor de mensen die ze vertrouwt!), maar ze heeft vroeger best wat trauma’s opgelopen die ze amper kan verwerken. Toen FluOH gelanceerd werd, sprongen wij een gat in de lucht. We konden eindelijk onze meid helpen om haar trauma’s beetje bij beetje te verwerken. Hieronder schrijf ik even een verhaal in haar woorden, want door de gedragstherapeut waarmee we samenwerken, hebben we haar beter leren begrijpen. Sinds FluOH in ons leven is, gaat het al een stuk beter, maar er blijft heel haar leven werk aan de winkel…

 

Nare ervaringen als pup

“Hoi iedereen! Ik ben Nala, een zwarte Engelse cocker spaniël van bijna 4 jaar. Ik zie er lief uit hé, en dat ben ik ook. Bij mijn eigen gezinnetje voel ik mij opperbest! Mensen en honden die niet tot m’n gezinnetje behoren, vind ik echter soms heel angstaanjagend. Toen ik opgroeide, maakte ik namelijk een aantal minder leuke ervaringen mee…

Als puppy ging ik overal mee naartoe, en daar genoot ik zo van. Mensen vonden mij schattig, en ja hoor, dat snap ik volledig, ik was best schattig! Maar heel vaak kwamen er uit het niets handen boven m’n koppie om me te aaien en hiervan schrok ik keihard. 

Nu vind ik het niet meer zo fijn om geaaid te worden door vreemde mensen. Ik hou iedereen daarom liever een beetje op afstand. Eens ik iemand volledig kan vertrouwen is dit geen probleem meer hoor, dan ren ik op hen af om het hele gezicht af te likken. Maar ik zou zo graag willen dat ik iemand kan leren vertrouwen op mijn eigen tempo.

Ook door kinderen liep ik een trauma op. Alles ging heel goed met mij toen ik pup was, ik speelde met de kindjes en hun speelgoed, ik kon hen supergoed tolereren want ze speelden met mij. Tot ik plots op 1-jarige leeftijd iets raars meemaakte. Ik wou een hondensnoepje gaan eten uit de handen van een kindje, maar toen ik het snoepje ging nemen, begon het kindje plots héél hard te tieren. Ik schrok mij een ongeluk. Ik ben weggerend, ver weg van het kindje. Waarom begon hij te tieren? Lag het aan mij? Ik had enkel het snoepje genomen… Mijn baasjes zeggen dat het niet mijn schuld was dat het kindje begon te tieren, het kindje was bang. Maar hé, ik ben nu ook best bang van kindjes hoor! Iedere keer als ik nu een kindje zie, hou ik ook liever wat afstand, en als er toch nog kindjes dichter komen, dan zal ik beginnen blaffen. Nee hoor, geen enkel kindje zal nog in mijn oren tieren. Houd jij ook jouw kindjes op afstand als je mij ziet, alsjeblieft? Dan hoef ik niet te blaffen om ze op afstand te houden en zo hoeven de kindjes ook niet te schrikken van mij.

 

Houden jullie ook afstand, alsjeblieft?

 

Met andere honden heb ik jammer genoeg al even mindere leuke ervaringen gehad. Toen ik puppy was, ben ik enkele keren met mijn baasjes op het strand gaan rennen, dit voelde overheerlijk! Tot er op een dag een grote speelse hond mij deed schrikken. Hij kwam achter mij aan gerend en sprong bovenop mij. Opnieuw schrok ik. Waarom gebeurde dit allemaal met mij? Ik deed niets verkeerd, ik was gewoon aan het rennen op het strand… Ik speel nog steeds heel graag hoor, maar liever met oudere hondjes die rustig zijn van karakter. Bij hen voel ik me ergens veilig, want zij laten mij mezelf zijn. 

 

Losloopweides zijn door deze omstandigheden niks voor mij, het is er veel te druk. Wandelen zonder leiband is dan weer geen enkel probleem, want dan kan ik dicht bij mijn baasjes wandelen en op veilige afstand van andere honden blijven.
Hondjes kruisen op mijn pad? Dat lukt best aardig sinds ik mijn FluOH-bandana of -lintje draag. Mensen houden ook de afstand die wij ‘vragen’, en zo hoef ik jullie niet duidelijk te maken met geblaf dat ik ruimte nodig heb. Houden ook jullie afstand als we elkaar moeten kruisen, alsjeblieft?

In de stad

In een stad gaan wandelen, kan al even beangstigend zijn. Ik ga veel liever wandelen op een afgelegen strand of een bos waar het niet zo druk is. In een stad zijn er auto’s en moto’s, en ook hiervan heb ik héél veel schrik. Als puppy ben ik tijdens mijn dagelijkse wandeling heel erg geschrokken van een auto die met heel veel lawaai mij voorbij vlamde. Aan het kruispunt stopte hij, en duwde hij in stilstaande positie nog meer op het gaspedaal. Dat was zo eng! Ook toen we ergens op een terras zaten, startte iemand zijn moto die heel veel lawaai maakte en met veel gebrul naast ons vertrok. Uit schrik plaste ik ter plaatse… Ik was zó bang.  Gelukkig waren mijn baasjes er om mij te beschermen. Ik was helemaal in paniek en wist ook niet waar ik moest kruipen. Op de schoot, onder tafel, onder de stoel, … Overal was dat brullend geluid even erg! Ik kom dus liever niet meer in een stad. 

Ik kan jammer genoeg niet vragen om de motor uit te zetten als hij veel lawaai maakt terwijl jij rijdt, maar ik kan wel vragen om jouw moto niet te laten draaien vlakbij een terras en rustig te vertrekken.

Aai alsjeblieft niet zomaar over mijn kopje. Hou je hand laag en laat mij jou eerst benaderen. Laat jouw kinderen niet zomaar snoepjes geven aan hondjes, maar vraag eerst aan het baasje of dat wel mag. Hou jouw honden aan de leiband als je een andere hond moet kruisen, want met de woorden “hij zal niks doen hoor”, ben ik niets. En als laatste: Als mijn baasjes mij niet meenemen naar een stad, is het niet omdat ze mij niet bij hen willen hebben, maar omdat ik schrik heb & liever rustig thuis zit…” 

Wij hopen dat we jullie allemaal hebben kunnen helpen met ons verhaal. En onthoud zeker: Zie je ons of iemand anders met een FluOH-bandana of -lintje? Geef ons dan de ruimte die wij nodig hebben.

Veel liefs,
Sarina, Ricardo & Nala

Share on facebook
Share on twitter
Share on email
Share on print

Monsieur Gustave heeft een toekomst voor ogen met enkel nog lege asielen. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *