Lucy

Sabrina

10 mei 2019

Lucy is onze Berner Sennen. Al sinds haar geboorte is ze een mensenmagneet, want wie is er nu geen fan van zo een pluizenbolletje?

Toen Lucy nog een pup was, werd ze eens geconfronteerd met een grote groep tienermeisjes die gillend rond haar stonden. Ze wilden haar allemaal aaien, “want ze wilden graag zoiets voor kerst”. Dergelijke confrontaties uit haar puppytijd hebben grote gevolgen voor haar verdere leven.

Berners staan omschreven als allemansvriend, een echte familiehond maar ook waaks wanneer nodig. Deze reputatie zorgt er dan ook voor dat mensen denken dat ze haar kunnen aaien en benaderen omdat zij dat willen.

Wanneer mensen te dichtbij komen of wanneer mensen hun hand uitsteken, deinst Lucy echter terug. Dan moet ik altijd uitleggen dat ze bang is van vreemde mensen en dat je haar dus niet zomaar kan aaien.

“Ze kijken me dan vreemd en beschuldigend aan. Blijkbaar is er iets mis met die hond en zijn wij daarvoor verantwoordelijk.”

 

Mensen begrijpen dat echter niet altijd, het is toch een Berner? Ze kijken me dan vreemd en beschuldigend aan. Blijkbaar is er iets mis met die hond en zijn wij daarvoor verantwoordelijk. Een asociale Berner bestaat toch niet?

Als ik met Lucy naar de dierenwinkel ga, komen er langs alle kanten handen op haar af en moet ik elke keer weer vragen om haar niet aan te raken omdat ze dat niet zo graag heeft. Telkens komen die vragende blikken weer boven. Ze is ooit in een schrikreactie zelfs zo achteruit gesprongen dat de mooi gestapelde dozen achter haar op de grond vielen.

“Ze wilden haar aaien waardoor ze ineenkromp en op de grond ging liggen.” 

Op reis doet zich regelmatig hetzelfde voor. Ik stond een keer met Lucy te wachten op de lift (we doen liever niet te veel trappen met haar). De lift ging open en er stonden drie mensen in. Lucy deinst direct achteruit en wilde de lift niet in. Uiteindelijk stonden we toch samen in de lift waarop Lucy tegen mijn benen bescherming zocht. De drie mensen staken hun handen uit en wilden haar aaien waardoor ze ineenkromp en op de grond ging liggen. Ik moest de mensen dan uitleggen dat ze bang is van vreemde mensen en dat ze haar niet mogen aanraken. Ik denk dat ik hierna nog nooit zo snel ben weggewandeld.

Het is voor mij echt niet leuk om Lucy zo in elkaar te zien krimpen omdat ze me dan erg hulpbehoevend aankijkt. Mensen begrijpen blijkbaar niet dat ze veel groter zijn dan onze hond, waardoor het erg bedreigend overkomt als ze haar willen aaien.

“Dit is mijn bubbel en jij komt er niet in.”

Wanneer vreemde mensen te dicht bij komen, durft Lucy ook blaffen. Dan krijgt ze de stempel “agressieve hond”. Maar ze wil zo enkel haar ruimte afbakenen. Ze zegt als het ware: dit is mijn bubbel en jij komt er niet in.

Toen ik voor het eerst het FluOH-sjaaltje zag, wist ik dan ook direct dat dit iets voor ons was! Sommige mensen zien de boodschap en vragen dan eerst of ze haar mogen aaien wat mij altijd deugd doet. Ik leg dan zelf ook de FluOH-boodschap uit en hoop op deze manier het FluOH-verhaal zo breed mogelijk te verspreiden zodat ik gerust met onze Lucy kan rondlopen.

Bedankt voor wat jullie doen, het helpt mij en Lucy echt!

Share on facebook
Share on twitter
Share on email
Share on print

Monsieur Gustave heeft een toekomst voor ogen met enkel nog lege asielen. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *