Baeley

Mijn lieve Bealey… Als je me vraagt om haar te omschrijven zal je altijd wel dezelfde woorden horen. Trots, trouw, beschermend en haar onvoorwaardelijke liefde voor mij. Dit is echter niet hoe anderen haar zien. Velen zouden haar omschrijven als agressief, intimiderend en koppig.

Vanaf de eerste keer dat ik haar zag, was ik op slag verliefd. Ik was in het asiel op zoek naar een hond die bij mij zou passen. Een voorkeur van ras of grootte had ik niet. Alle hondjes in het asiel waren zo mooi en lief, maar met geen enkele hond voelde ik een klik. Tot ik bij de allerlaatste kennel kwam. Daar zat ze dan, onder de bank achter haar mand in een klein bolletje opgekrold. Ik nam even de tijd, keek naar haar en wachtte af wat ze zou doen. Heel voorzichtig kwam ze naar me toe. Toen ze eenmaal aan mijn hand had geroken, verdween de angst en werd ze heel enthousiast.

 

"Zij had mij gekozen en ik kon geen nee zeggen, want de klik was er."

Haar vaste vrijwilliger kwam naar me toe en vertelde dat ze dit nog bij niemand anders had gedaan. De keuze was gemaakt. Zij had mij gekozen en ik kon geen nee zeggen, want de klik was er.

De vrijwilliger vertelde mij dat ze haar gevonden hadden, vastgeketend aan een verkeersbord, helemaal zwart. Een week later mocht ze mee naar huis. Ze was overal bang voor: de auto, de televisie, de radio,… Maar nog het bangst was ze van vreemde mensen en plotse bewegingen. Jammer dat FluOH toen nog niet bestond, anders had ze dan al een bandana gekregen. Ik was iedere dag bezig met haar en al snel kon ze mee op wandeling. Ze had wel voldoende ruimte nodig om mensen te passeren. Andere honden waren toen nog geen probleem.

Het vertrouwen tussen ons groeide iedere minuut. Ze wist dat ze naar mij mocht komen als ze bang was. Zo werkten we samen aan haar angsten, tot er bijna geen meer over bleven. Nieuwe commando’s aanleren vond ze super. Ze maakte mij zo graag blij en trots.

 

"Wandelen was plots niet meer zo leuk en was ik eigenlijk nog wel te vertrouwen?"

Tot die ene dag dat we rustig aan het wandelen waren. Bealey liep zoals altijd naast mij aan de lijn. Plots kwam er een loslopende Border Collie uit de struiken, die haar bij de nek greep. Ik heb meteen de andere hond bij zijn nekvel gegrepen en van haar af getrokken. Het baasje was er gelukkig snel bij en zo konden zware letsels voorkomen worden. Op het eerste zicht had Bealey geen wonden overgehouden aan de aanval. Maar jammer genoeg kon ik op dat moment enkel over haar fysieke staat oordelen, mentaal had ze een grote terugval gehad. Wandelen was plots niet meer zo leuk en was ik eigenlijk nog wel te vertrouwen?

Bealey begon uit te vallen naar andere honden. De ruimte die we nodig hadden om mensen te passeren was niet meer zo groot, maar de ruimte om andere honden te passeren werd een groot probleem. Ik zocht meteen naar oplossingen, maar deze keer zat de angst te diep. Dit kon ik niet alleen oplossen. We zijn samen naar een hondenschool gegaan waar ze na 10 lessen naar de honden die bij ons in de les zaten niet meer uitviel. Beetje bij beetje ging het beter op straat, tot we de opdracht kregen om onze hond te laten snuffelen aan een andere hond. De Jack Russel waar wij kennis mee moesten maken, hapte naar Bealey en raakte haar op haar snoet. We konden terug vanaf nul beginnen…

 

"Ik had me erbij neergelegd dat ik dit probleem nooit zou kunnen oplossen en ik gewoon meer ruimte moest laten tussen haar en andere honden."

We zijn dan maar gestopt met de hondenschool, aangezien het daarna niet meer beter werd. Ik bleef thuis wel aan haar gehoorzaamheid werken, want ze deed niets liever. Daarna heb ik twee gedragstherapeuten ingeschakeld, waarvan één geen oplossing heeft geboden en de andere maar een tijdelijke. Ik had me erbij neergelegd dat ik dit probleem nooit zou kunnen oplossen en ik gewoon meer ruimte moest laten tussen haar en andere honden. Enkele jaren gingen voorbij met veel geroep naar mensen die hun hond niet aangelijnd hadden of aan een flexi-lijn en ons geen ruimte gaven op plaatsen waar aanlijnen verplicht is.

De derde gedragstherapeut die we dit jaar (2019) hebben ingeschakeld, had me terug wat hoop gegeven dat het probleem ooit opgelost kan worden met heel veel tijd, geduld en de juiste technieken. De training werkte, maar toch bleef het me frustreren dat ik telkens moest vragen aan mensen om hun hond aan te lijnen of korter te houden. Dan zag ik de FluOH bandana verschijnen. Ik heb even getwijfeld of ik hem wel zou kopen, maar wat ben ik blij dat ik het gedaan heb. Ik heb hem gekocht voor haar adoptieverjaardag: 23 april. Al vanaf dag één dat ze hem omhad moest ik al iets minder vragen of mensen hun hond bij zich wilden houden. Ook kon ik sneller mensen aanspreken en uitleg geven over de fluogele bandana, wat meestal wel goed beviel.

"Alles begon er eindelijk op te wijzen dat het uitvallen zou minderen en dat we de ruimte zouden krijgen die we nodig hadden."

Maar dan enkele maanden later in augustus wou Bealey niet meer overal op en af springen, wat ze anders zo graag deed. Ik had ook het gevoel dat ze alerter en angstiger was geworden. Dus we gingen even langs bij de dierenarts, waar ze sowieso al heel bang en gestrest was, maar dit beterde ook ieder bezoek. De dierenarts sprak me meteen aan over haar gedrag. Het viel haar op dat ze extreem alert was en veel angstiger dan de laatste keer toen we geweest waren voor haar jaarlijkse inentingen. Na een onderzoek bleek dat er een probleem was met haar heupen en ik kreeg pijnstilling mee. We hoopten dat haar alertheid en angstige gedrag het gevolg was van de pijn die ze had. De bandana was nu nog een grotere hulp want we hadden nu niet meer alleen ruimte nodig bij honden maar ook opnieuw bij mensen.

De pijn verminderde, maar haar mentale toestand bleef achteruitgaan. De dierenarts vermoedde dat ze dementie had. We hebben haar uiteindelijk op 23 september 2019 moeten laten inslapen. Tijdens het inslapen kwam aan het licht dat ze hoogstwaarschijnlijk een tumor of epilepsie had. 

We hebben samen maar vijf maanden gebruik kunnen maken van haar bandana. Terwijl we hem de volle vijf jaar heel goed hadden kunnen gebruiken. Had ik eerder geweten dat dit initiatief bestond, dan had ik mijn lieve meid ook vroeger een geel lintje aan gedaan. Dit had heel wat geroep vermeden. In die vijf maanden met de bandana heb ik nog moeten roepen naar mensen dat ze hun hond moesten bijhouden, maar toch wel veel minder dan voordien. Ik hoop dat dit initiatief nog meer bekendheid krijgt en dat honden zoals Bealey zo de ruimte krijgen die ze verdienen. Op deze manier krijgen de baasjes ook meer rust doordat ze het niet altijd moeten vragen en hopen dat de andere hondeneigenaar luistert.

Ter nagedachtenis aan Bealey.

Monsieur Gustave heeft een toekomst voor ogen met enkel nog lege asielen.